Dit jaar vierde koning Willem-Alexander z'n verjaardag in ons prachtige Dokkum. Al ver voor Koningsdag kwamen er op social media regelmatig selfies langs van mensen in Friesland die de koning “per toeval” tegen het lijf waren gelopen. Ook bij ons in de buurt was het raak. Zo aten Willem-Alexander en Maxima een ijsje in Surhuisterveen. En net op dat moment zat ik ook op het terras. De uitgelezen kans om met het koningspaar op de foto te gaan.
Nyn, stond jij echt met Willy en Max op de foto? Nee, tuurlijk niet. Dat is allemaal nep. Met AI-programma's als ChatGPT, Copilot en Leonardo maak je in een handomdraai een afbeelding van wie of wat je maar wilt. In mijn geval heb ik een foto van mezelf opgezocht en AI gevraagd om hier een vrolijke selfie van te maken, samen met de koning en koningin. Moeilijker is het niet. Maar daardoor mis je wel alle spanning die een selfie juist zo leuk maakt.
De kick van een échte selfie is namelijk om een BN'er precies op het juiste moment voor je lens te krijgen. Dat kan op twee manieren. Of je barricadeert ’s ochtends vroeg om zes uur al het beste plekje, zodat je zeker weet dat je vorstelijk vooraan staat. Of je mag vooraan staan zonder ook maar enige moeite te doen, simpelweg omdat je bij de ‘pers’ hoort.
Die laatste mogelijkheid kreeg ik in 2012 bij de opnames van de film Leve Boerenliefde in Bolsward. Als een heuse persmuskiet mocht ik voor de Friesland Post een artikel schrijven over deze Hollandse kaskraker. Regisseur Steven de Jong trok voor de filmopnames een groot blik BN’ers open. Cas Jansen, Waldemar Torenstra, Sanne Wallis de Vries, stylinggoeroe Maik de Boer. En Tatum Dagelet, mijn persoonlijke favoriet.
Als tiener was ik namelijk enorm fan van het tv-programma Fort Alpha: in 1996 de allereerste Nederlandse 'high school’-dramaserie over een havo 4 klas. In die serie speelde Tatum Dagelet de rol van Isolde Bavinck, een onbevreesde puber met prachtige donkere krullen, waar ik als naïeve gup uit groep 7 alleen maar van kon dromen.
En toen, zestien jaar later, stond ik in 2012 plotseling naast mijn idool. Nadat ik Tatum stikzenuwachtig een aantal onnozele filmvragen had gesteld, durfde ik hakkelend de “grote vraag” te stellen: mag ik een selfie met je maken? Ze knikte zuinigjes van ja. Onbeholpen haalde ik mijn telefoon uit m’n jaszak en probeerde de camera op selfiestand te zetten. Slechts één kans kreeg ik, want voordat ik het wist, zwaaiden Tatums krullen sierlijk door het beeld. Weg was ze.
Vol verwachting bekeek ik het resultaat. Mijn blije hoofd was duidelijk in beeld. Maar daar waar Tatum zojuist nog had gestaan, was alleen een rozige vlek zichtbaar. Mijn duim. Klasse, Nyn. Zelfs een blinde baviaan had waarschijnlijk een betere selfie kunnen maken.
Gelukkig kreeg ik na afloop van fotograaf Robert Posthumus een aantal kiekjes toegestuurd. En ja hoor: daar stond ik samen met Tatum. Als bewijs voeg ik de Tatum-foto toe. Ik moet toegeven: het is een beetje een zoekplaatje. Die met de donkere krullen is Tatum. En die met de blonde krullen ben ik: de selfiekoningin.
