'Agenten en hulpverleners bewust in hinderlagen gelokt en bestookt met vuurwerk'
Het is vrijdag 2 januari als ik deze blog schrijf. Op de voorpagina van elke krant en op iedere nieuwssite staan vergelijkbare artikelen: opnieuw was er tijdens de afgelopen jaarwisseling volop geweld tegen hulpverleners. Maar de kop over het bewust opzetten van een hinderlaag door groepen jongeren om hulpverleners van politie, ambulance en brandweer te kunnen bestoken met vuurwerk zorgt bij mij voor een ongekende woede.
Al jaren klinkt in Den Haag de roep om daders van geweld tegen hulpverleners niet langer een taakstraf te geven, maar te kiezen voor een gevangenisstraf. Een taakstraf zou een te lichte straf zijn voor deze ernstige feiten, vindt het kabinet. Maar wat nou als die taakstraf door de daders moet worden uitgevoerd binnen de organisatie waar ze tijdens oudjaarsnacht hun vuurpijlen op richtten? Wat nou als al die stoere gasten oog in oog staan met mensen van de politie, brandweer of ambulance, maar dan zonder hun hoodies, opgefokte maten en Cobra’s?
Het is maandagavond half zeven en Kees meldt zich bij de balie van het politiebureau. Hij krijgt een felgekleurd geel shirt met daarop de tekst 'Pas op: ik heb een kort lontje'. Zo weet iedereen precies waarom Kees vanaf nu ‘s avonds meeloopt op het bureau. In de koffiekamer zitten de collega’s van de avonddienst net aan een bakkie. Kees stelt zich schuchter aan iedere diender voor. Niet alleen met z'n naam, maar ook met de reden waarom 'ie daar is. "Ik heb met mijn domme harses Cobra's naar jullie gegooid." Zeg dat maar eens tien keer recht in het gezicht van al die mannen en vrouwen.
Er ligt een mooi takenlijstje klaar voor Kees. Hij mag de dienstwagens wassen, toiletten schoonmaken, het restaurant dweilen, in de keuken helpen. Hij mag koffie halen, afwassen, printerpapier bijvullen, vuilniszakken buiten zetten. Flink de handen uit de mouwen. En iedere nieuwe politie-collega die hij tijdens zijn werkzaamheden tegenkomt, krijgt een hand én de reden waarom Kees daar is. "Ik heb met mijn domme harses Cobra's naar jullie gegooid." Laat het hem maar dertig keer op een avond zeggen.
Bij z’n eigen bijbaantje in de supermarkt missen ze Kees. De baas besluit maar eens te bellen. Het is immers niets voor Kees om te laat te komen. Opnieuw mag Kees uitleggen waarom ‘ie op het politiebureau is. "Ik heb met mijn domme harses Cobra's naar agenten gegooid. En oh ja, de komende tijd kunt u me ’s avonds even niet meer inplannen, baas. Sorry." Lekker Kees, ze zullen blij met je zijn.
Omdat hulpverleners ook in het weekend gewoon werken, geldt dat natuurlijk ook voor onze held Kees. Ook op zaterdag- en zondagavond meldt hij zich op het bureau. Dus helaas even geen voetbal voor Kees. Geen avondjes in de kroeg met z’n maten. Geen weekendjes weg met z’n vriendinnetje. Hij mag zich melden op het bureau, waar hij met eigen ogen kan zien dat er achter iedere politieagent een mens zit.
Tot z’n verbazing ontdekt Kees dat een agent tegelijkertijd ook een trotse moeder, een kersverse vader, een fanatieke voetbalcoach, een grappige tante of een lieve opa kan zijn. Kortom: iemand van vlees en bloed. Iemand eigenlijk net als Kees zelf. Ik hoop dat een taakstraf binnen de politie, brandweer of ambulancepost dat voor elkaar kan krijgen. Klaar is Kees.
