'Ik heb speciaal zo'n nanoweight thermoshirt gekocht. Met een intensity pants thermobroek. Echt ideaal.' Het is december 2025 en twee van mijn vrienden staan in de kroeg te oreren over de outfits die ze dragen tijdens het schaatsen. Die outfit moet naast warm vooral ook aerodynamisch en lichtgewicht zijn, begrijp ik uit hun gewauwel. Ik word er niet warm of koud van, maar ze blijven maar doorgaan.
Vriend één vertelt glunderend dat hij op het natuurijs van de Ryptsjerksterpolder heeft geschaatst. Het ijs hield 'm nét. 'Je moet ook niet te bang zijn, he?' grijnst hij stoer. Maar kóúd dat het was. Hij rilt nog eventjes om z'n verhaal kracht bij te zetten. Gelukkig had 'ie net dus dat nanoweight thermoshirt en die intensity pants gekocht. 'Mooi spul.'
Vriend twee probeert dit verhaal te overtreffen en vertelt dat ‘ie zijn schaatsen onderbond voor een ritje over de Jandurkspolder bij De Alde Feanen. Ook hij blijkt z'n outfit zorgvuldig samen te stellen voor het beste resultaat. 'Ik kies meestal voor een zip turtleneck jacket met daaronder een active dry longsleeve shirt. En natuurlijk mijn core dry active comfort pants. Echt, daarmee heb je het nooit meer koud.'
Zo’n tien jaar geleden stond ik zelf ook in de immense Bever-winkel in Leeuwarden. Op zoek naar thermosokken, een thermobroek en thermoshirt die mij warm zouden houden tijdens het optreden met het dweilorkest tijdens het NK schaatsen in Thialf. Een mission impossible gezien mijn talent om al bij 20 graden boven nul onderkoeld te raken.
Ik zie mezelf nog staan tussen al die rekken met thermokleding. 'Wat zoek je precies?' vroeg de aardige Bever-verkoopster. Nadat ik had uitgelegd dat ik van nature ben gezegend met chronisch jeukende wintertenen en botten waar de kou gelijk intrekt, draaide ze zich om en liep resoluut naar een rek. Ze overhandigde me een shirt, een broek en een paar sokken. Ik heb het wel geteld één keer warm van deze outfit gehad, namelijk bij het afrekenen aan de kassa.
Welke retedure thermo-outfit ik ook aantrek, niets voorkomt dat ik na tien minuten verkleumd ben. Geen nanotechnologie, intensity pants of turtleneck die mij warm houden. Zelfs mijn geitenwollensokken en het bontje van schapenvacht beginnen al te mekkeren wanneer ze mijn ijskoude voeten zien.
Terug naar het gesprek in de kroeg. Plots is het stil. Verwachtingsvol kijken de twee vrienden me aan wanneer ze hun zwetsverhalen over de hightech schaatstenues hebben afgerond. 'Wat is er?' vraag ik. Ik heb kennelijk de clou even gemist. De heren blijken geïnteresseerd in mijn winteroutfit. 'Wat had jij dan eigenlijk aan?' IJskoud antwoord ik: 'De houtkachel.'
