“Jaaaaaa! Dizze moatst witte!” Uit de speakers schalt het nummer ‘Late at night’. De titel weet ik gelijk, maar wat was de bandnaam nou ook maar weer?! Met stijf dichtgeknepen ogen zit ik te broeden op het antwoord. “It binne dy froulju út Twizelerheide. Aaltje en Gepke ofsa”, roep ik. Het begint steeds heftiger te borrelen in mijn brein. En ineens duikt het antwoord op: “Maywood!”
Het spel Hitster staat al sinds de kerstdagen bij ons thuis in de vensterbank. Het is inmiddels een verslavende hobby geworden om op verloren momentjes samen aan de keukentafel een aantal muzieknummers te raden. Bij 99% van de plaatjes heb ik geen idee wat de titel is, laat staan de naam van de artiest. Alleen de Yabba-Dabba-Dance-hits uit jaren ’90 zijn redelijk goed opgeslagen op mijn harde schijf. En tussen Charly Lownoise en Mental Theo staan dus ook Aaltje en Gepke.
Om te beginnen: de namen kloppen niet. Ik heb het even opgezocht. Aaltje is juist, Gepke moet Doetje zijn. Beide zusjes De Vries komen niet uit het karakteristieke Twijzelerheide maar uit het prachtige Uitwellingerga en vormden vanaf 1979 het muzikale duo Maywood. Aangezien de namen Aaltje en Doetje internationaal niet zo lekker bekten, kozen de zussen heel slim voor de artiestennamen Alice May en Caren Wood.
Even terug in de tijd. In de jaren '80 scoort Maywood twee internationale nummer 1-hits met Late at night en Rio. Maar in 1995 scheiden de wegen van Aaltje en Doetje zich en komt er een einde aan Maywood. In de jaren die volgen, worden er regelmatig comebacks aangekondigd. Maar meerdere pogingen om beide dames bij elkaar te krijgen, mislukken. Tot aan de zomer van 2014.
Wat menig internationaal boekingskantoor maar liefst twintig jaar lang niet lukt, lukt de organisatie van het Veenhoop Festival wel. Op een snikhete zondagmiddag in juli 2014 staan de zusjes De Vries na bijna twee decennia voor het eerst weer samen op het podium. Een moment dat de boeken in zal gaan als een muzikaal wonder. Een hoogtepunt dat uiteraard niet gemist mag worden door alle zichzelf respecterende mediakanalen. En dus stuurt Omrop Fryslân haar beste muziekkenner naar deze onvergetelijke gebeurtenis. Ikke.
Gewapend met mijn onverwoestbare Nokia in een boterhamzakje, sta ik die zondagmiddag te wachten bij het hoofdpodium van het Veenhoop Festival. Het boterhamzakje dient als bescherming tegen al het festivalbier dat door beschonken bezoekers op zondagmiddag vrolijk van de ene naar de andere kant van de feesttent wordt gegooid. Normaal gesproken doe ik daar graag aan mee, maar dit keer heb ik een missie: Maywood fotograferen.
Als de eerste tonen van Rio uit de geluidsboxen schallen, weet ik dat mijn moment als persmuskiet is aangebroken. Voorzichtig schuifel ik naar voren, klaar om een paar snelle kiekjes te schieten. Maar hoe ik ook mijn best doe, ik krijg beide zusjes De Vries niet scherp in beeld. Nog een stapje dichterbij. Een paar meter nog maar. Als Harry Houdini kronkel ik mezelf door de mensenmassa.
Mijn hardhandige ellebogenwerk om dat ene perfecte plaatje te maken, ontgaat ook Aaltje en Doetje op het podium niet. Ze herkennen in mij een fanatieke Maywood-liefhebber. Een muziekkenner pur sang. Enthousiast wuiven ze naar me en nodigen me uit het podium te beklimmen. Ik schijt zeven kleuren, schiet nog twee slechte fotootjes en maak me als een rasechte angsthaas uit de benen.
Maar wat nou als ik op dat ‘moment suprême’ niet zo’n schijterd was geweest? Misschien hadden de goden me juist wel uitverkoren om de zusjes De Vries weer bij elkaar te brengen. Wellicht was ik wel de muzikale messias die Maywood nieuw leven kon inblazen, met nieuwe hits en internationale tournees als gevolg. Wat nou als… Met Waymood denk ik daar tien jaar later nog wel eens aan, late at night.
