Op Valentijnsdag werd ik veertig. In plaats van stilletjes achter de bank weg te kruipen in de hoop dat de wereld mijn verjaardag zou vergeten, wilde ik deze feestelijke mijlpaal juist vieren. Met de familie ging ik bowlen en daarna een patatje eten. “Beetje bejaard Nyn, dat bowlen. Maar je bent nu ook veertig, natuurlijk”, grapte mijn broer. Precies. En ik vind het heerlijk.
Waar vriendinnen al vanaf hun dertigste krampachtig terugverlangen naar hun jeugd, keek ik toen ik dertig werd juist reikhalzend uit naar mijn veertigste verjaardag. Sterker nog: ik dagdroom nu al van het moment dat ik met pensioen mag. Geen artikelen die nog uitgewerkt moeten worden, afspraken die ik nog moet bellen, facturen die nog verstuurd moeten worden. Geen deadlines, stress of haast. En geen wekker meer.
Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar diep van binnen ben ik een pensionado. Waar mannen in de penopauze komen, zit ik op mijn veertigste al in de ‘fenopauze’. Ik luister het liefst op zondagochtend naar het radioprogramma Vroege Vogels. Mijn favoriete onderdeel is de Fenolijn. Dit telefoonnummer kun je bellen om bijzondere natuurwaarnemingen door te geven. Van de eerste kievit die in februari alweer parmantig door het bevroren weideland stapt tot de eigenwijze, paarse krokusjes die de komst van de lente aankondigen.
Meestal zijn het ietwat bekakt sprekende dames op leeftijd die de Fenolijn bellen over het natuurschoon in hun eigen achtertuin. Een voorbeeldje. "Vandaag zag ik tot mijn verrukking een kleine boomkruiper. Schijnbaar moeiteloos klom deze acrobaat bij onze imposante berk omhoog." Of: "Vanochtend werd ik wakker van het geluid van de grote bonte specht. De korte, krachtige roffels klonken me als muziek in de oren."
Luisterend naar die Gooische rollende r zak ik iedere zondagochtend weg in een weldadig gevoel van rust. Wakker worden van vogelgeluiden in plaats van de wekkerrrr. Dat wil ik ook. In gedachten zie ik mezelf al met mijn vogelboekje door de tuin wandelen om soorten te spotten. Van de vrolijke pimpelmees tot het kleurrijke roodborstje. En daarna bel ik uiteraard de Fenolijn met mijn robuuste Friese rrrr.
Toen ik op mijn verjaardag ’s avonds na afloop van het bowlen thuis deze stiekeme wens opbiechtte, was de reactie veelzeggend. “Sterkte schat, je moet nog wel dertig jaar.” En toen bedacht ik me: waarom niet nu alvast beginnen? Dus heb ik mezelf op een extra cadeautje getrakteerd en gelijk de Vogelzakgids besteld. Je bent immers nooit te jong om je oud te voelen.
