De rij voor de kassa in de supermarkt is kort, dus voor het eerst sinds lange tijd besluiten we voor de vriendelijke kassière te kiezen in plaats van de zielloze zelfscan. Voor ons is een oudere dame verwikkeld in een verwoede strijd met het pinapparaat. Na drie foute pogingen om de juiste code in te typen, is het apparaat onverwrikbaar. 'Pas geblokkeerd.'
Hulpeloos kijkt de oudere dame de kassière aan, die kalm blijft en aanbiedt om de bon op pauze te zetten. "Mar wat moat ik no?" hoor ik de mevrouw in nood fluisteren. Een gevoel van medelijden overspoelt me. Achter me duwt een man geïrriteerd z'n winkelwagen in mijn rug omdat het hem te lang duurt. Resoluut neem ik een besluit.
"Wy betelje de boadskippen", meld ik aan de kassière. Ik zie op het display een bedrag van iets meer dan veertig euro staan. Eén keer mijn pas tegen het apparaat en er klinkt een verlossend piepje. Betaald. Nog ondersteboven van mijn actie schudt de oudere dame verward met haar hoofd. Ze wil het bedrag koste wat kost terugbetalen. Ik schrijf mijn naam en rekeningnummer op de bon. Dankbaar knijpt ze in mijn hand en belooft me plechtig het bedrag nog diezelfde dag over te maken. Ik knik en wens haar een heel fijn weekend.
Thuisgekomen vertellen we het verhaal aan de kids. Die zijn niet zozeer onder de indruk van mijn heldendaad, maar vooral van het bedrag dat wij voor een wildvreemde vrouw hebben betaald. Zoals beloofd staat het bedrag nog diezelfde dag weer op onze rekening. Sterker nog: we krijgen zestig euro voor 'de boodschappen én een bos bloemen', staat in de omschrijving. Nu zijn de kids helemaal verbluft. Met een goede daad kun je dus geld verdienen, ontdekken ze.
Ik weet inmiddels wel beter. Sinds 1 april ben ik coördinator bij Buurtgezinnen in de gemeente Smallingerland. Ik koppel vraaggezinnen die een steuntje in de rug kunnen gebruiken bij de opvoeding aan een stabiel steungezin in de buurt. Deze vraaggezinnen leggen het meest kostbare dat ze hebben in handen van iemand anders: niet hun pinpas, maar hun kind. En deze steungezinnen geven op hun beurt het meest waardevolle dat ze kunnen bieden aan dit kind: tijd en oprechte aandacht.
De les die ik de afgelopen maand heb geleerd, is dat het uiteindelijk helemaal niet draait om geld. Niet om wat je geeft of ontvangt in euro’s. De oprechte waarde zit in kleine momenten. Die verlegen glimlach bij de voordeur. Een glas ranja aan de keukentafel. Een kind dat trots vraagt wanneer het weer mag komen spelen. Kortom: het gevoel dat je iets kunt betekenen in het leven van een ander gezin. Dat is onbetaalbaar.
