“Hast Mieke al wetter jûn?” Bij ons thuis hebben naast mensen, dieren en maairobots ook planten een naam. Zo staat er in onze tuin een roos die Mieke Telkamp heet. Even verderop staat een hortensia met de naam Simone. Vlak daarnaast een exotische bloeier die door het leven gaat als Koop. En sinds gisteren maakt Anneke Grönloh dit rijtje compleet.
Het begon allemaal acht jaar geleden met een onverwachte gast in onze tuin in Drachten. Tussen de stenen stak ineens een eigenwijs steeltje haar kop boven de grond. Als noobs in de tuinwereld waren we thuis diep onder de indruk van dit weerbarstige plantje. In no time groeide dit steeltje uit tot een eigenzinnig boompje. De kids gaven deze nieuwe telg in onze familie de naam Gerda.
Toen we gingen verhuizen, ging Gerda uiteraard in een grote pot mee. Ze kreeg een eigen plekje in ons bos. Maar al na een paar dagen hadden we door dat onze gekoesterde tuinvriendin niet zo exotisch was als verwacht. Sterker nog: het bos stond vol met Gerda's. Waar we ook keken, overal groeide dit onverschrokken boompje. Van geliefde eenling werd Gerda plots een heuse plaag. Van tuinjuweel naar woekercrimineel.
Maar met de komst van Gerda was wel een ander zaadje geplant, namelijk het dopen van bloemen en planten. Die zomer kregen we een hortensia van mijn schoonzusje voor in de tuin. Waar we deze blauwe bloeier ook plantten, ze werd meteen kaalgevreten door slakken. Tegenwoordig staat Simone veilig én potsierlijk op de picknickbank. Daarnaast prijkt een plantje van mijn zwager Koop, waarvan de app Pl@ntNet heeft opgesnord dat het een ‘kattensnor’ betreft.
De meest opvallende namen zijn toch wel die van ons muzikale duo Mieke en Anneke. Laten we beginnen bij Mieke Telkamp: een witte klimroos die deze zomer een mooi plekje kreeg aan de zijkant van ons huis. Een roos heeft extra veel liefde nodig, weet iedere kenner met groene vingers. En toch was ik deze charmante dame heel even een klein beetje vergeten.
Laat dit jaar nou één van de droogste zomers in lange tijd zijn. Dus na een paar dagen hing mijn pas geplante roosje treurig en dorstig als een kasplantje langs de muur. Haar worteltjes konden geen drup water halen uit het kurkdroge brandende zand. Vandaar dat ik haar Mieke Telkamp gaf, zangeres van het lijflied ‘Brandend zand’. Althans, dat dácht ik.
Ondanks de troosteloze aanblik gaf ik de moed niet op. Als een heuse nachtzuster gaf ik Mieke dagenlang iedere ochtend en avond water. Ik zag haar langzaamaan opkrabbelen. En tot mijn verrassing verscheen er afgelopen week zowaar een eerste witte roos. Eind goed al goed, zou je denken. Tot ik ontdekte dat Mieke Telkamp helemaal niet de zangeres van ‘Brandend zand’ is.
Naast een gebrek aan groene vingers ontbreekt bij mij helaas ook elk splintertje algemene muzikale basiskennis. Maar deze vergissing moest en zou ik rechtzetten. Vandaar dat ik gisteren een nieuwe witte dame heb gekocht. Een prachtige klimroos die vol trots de naam Anneke Grönloh draagt. Zo is het lijstje compleet.
En ja: ik zal Anneke genoeg aandacht, water en liefde geven, zodat we straks niet Miekes 'Waarheen, waarvoor' hoeven te draaien.
