Bij ons thuis om de hoek zit een tuincentrum. Een walhalla voor iedereen met groene vingers. Maar sinds de zomer staat er bij de weg een groot bord met in rode letters de tekst: 'Wij zijn ermee gestopt'. Vanaf 1 november heb ik ook zo'n bord nodig. Want ook ik ben ermee gestopt.
Vanaf 1 september 2011 mocht ik mezelf officieel de voltallige directie van Nynke TXT noemen. Ik startte vanachter de keukentafel in Oudega. Wat begon met kleine klusjes werden al snel grote opdrachten voor vaste klanten. Maar liefst 15 jaar lang heb ik met ontzettend veel plezier teksten geschreven voor uiteenlopende opdrachtgevers.
Van autobedrijf tot afvalverwerker. Van Veenhoop Festival tot universitair ziekenhuis. Van advocatenbureau tot theatermaker. Van Staatsbosbeheer tot Wetterskip. Van Sport Fryslân tot lokale krant. Van zorgorganisatie tot hogeschool. En van vastgoedmarketing tot vakbladen. Ik heb altijd met liefde mijn creaties op papier gezet. Op één uitzondering na dan.
Ik weet nog goed dat ik meedeed aan een mini-pitch van een grote organisatie. Doel was om op zoek te gaan naar een ‘nieuwe taal’. Niet dat de oude taal niet meer goed was, maar er moest nou eenmaal wat veranderen. Er was geld vrijgemaakt voor nieuwe teksten, dus moesten er nieuwe teksten komen. Dit alles onder leiding een ad interim Manager Marketing. Want ook daarvoor was een potje.
Van de Manager Marketing kreeg ik een heuse briefing toegestuurd, met daarin meteen een knoeperd van een taalfout. ‘In de bijlage vindt je het brondocument.’ Hier moet wat gebeuren, dacht ik. Maar eenmaal het document geopend, zag ik keurige teksten. Als tekstschrijver had ik er niets op aan te merken. Dus ik dacht: eerlijk is eerlijk, dat meld ik gewoon bij deze Manager Marketing. Scheelt weer geld en gedoe, nietwaar?
Fout gedacht, merkte ik al meteen tijdens mijn telefoontje. ‘Jij ziet niet wat er fóut is, zeg je?’ Stilte. ‘Ik hoef jou als tekstschrijver toch niet te vertellen dat boodschappen tegenwoordig ontvángergericht moeten zijn, neem ik aan?’ Stilte. ‘En zoals je ziet is alles bij ons zéndergericht.’ Opnieuw stilte. Het werd bijna eng. ‘Die filmpjes op onze site zijn filmtechnisch gezien prachtig, maar niemand gelooft er ook maar een woord van. Echt, eerlijk en to the point, dát willen we.’
Zo. Dat was duidelijk. To the point ook. ‘Hmmm’, zei ik, ‘je denkt bijvoorbeeld aan testimonials? Kort maar krachtig wat de mensen zelf van jullie organisatie vinden?’ Er klonk een honend lachje aan de andere kant. ‘Schat, laat me je één ding vertellen. Testimonials? Das war einmal. Daar kun je écht niet meer mee aankomen. We willen gewoon nieuwe taal! Nieuwe! Taal!’
En zo herschreef ik een tekst die eigenlijk al goed was. Ik stuurde 'm op, werd betaald en dat was dat. Want eerlijk: deze nieuwe taal kon mevrouw de Manager Marketing eigenlijk natuurlijk aan d’r reet roesten. Zij werd ingehuurd voor deze klus en was daarna weer vertrokken. Een meeuw, zo noemen ze die deze ad interim-managers, hoorde ik laatst. Ze vliegen over, schijten en vliegen weer verder. Kijk, dat is eerlijk, echt en to the point. Misschien had ik dat op moeten schrijven.
Vanaf 1 november geldt voor Nynke TXT ook 'Das war einmal'. Ik begin namelijk zelf aan een nieuw hoofdstuk. Na 15 jaar ondernemerschap verruil ik mijn eigen toko voor een organisatie vol collega's. Ik heb er zin in. Aan iedereen met wie ik de afgelopen 15 jaar mocht samenwerken: dank voor de prachtige jaren!
